مثل ويروس دارند تكثير مي شوند؛تند و تند و اين يعني اينكه فاجعه اي بزرگ در راه است.در هر جاي دور افتاده كه بشود چند وقتي از چشم پليس دور بود،مي شود آنها را پيدا كرد؛لابراتوارهاي تهوع آور كه مرگ توليد مي كنند؛((اكستازي،كريستال،شيشه،كراك و...)).اين روزها خيلي از زير پله هاي متروك و نمور-كه دور از ديد هستند-تبديل مي شوند به آزمايشگاه هاي كوچكي براي توليد مخدرهاي صنعتي؛كارگاه هايي كه مرگ را به مشتريان خود هديه مي كنند.

========================

_سکوت

^{باز فرمان شکست صندلی صادر شد}

^{باز شب از در و دیوار از آیینه فریاد  شد}

^{بدنامی و ویرانی شب ،بار چه کسی است که این بار گران}

^{باز شراب زمان چه کسی را مست کرد که یک جام}

^{نخورده صد جام تاریانه با خود برد} 

^{دیدیم سکوت به ظاهر ارزانی اشان را،} 

^{شکست شیشه پنجره ها به زیر همهمه ی دیوار}

^{راستی مد است که گوسفندان تک تک به چراگاه بروند؟}

^{چشم بستم چشمم را ،بغضم را خوردم}

^{چشم ،به من چه که سگ ها پاره کنند تن همسایه ام را}

^{ببخششید این دز فشار هنوز نرسیده به هزار}

^{آخ پاهایم خسته شدند از پی تفریح بی کاری بسیار}

^{من هم دکترم اما این روز ها بیل می زنم به ناچار}

^{دخترک بود که گفت :چه شب زیباست،}

^{من ستاره میخوام!}

^{سکوت مرد زیر این همهمه ی بیمار ،}

^{همهمه با خود برد لذت تنهایی را}

^{من هم دکترم اما این روز ها بیل می زنم به نا چار……..}

بی ستاره

اي هميشه گرامي

هميشه مهمانم

چگونه اي ؟

دگر نمي دانم...

نه اينكه فكر كني سبز مانده ام بي تو

و یا دوباره غزلهاي سبز مي خوانم ...

تونيستي ، چه بگويم ؟

دلم كدورت محض است و خيس بارانم

قسم به ابرهاي عالم كه هميشه گريانند

بيا

بيا و برايم بمان كه خوب ميدانم

تو هم اسير شدي مثل من در عشق

و من كنار تو هميشه مي مانم

من كه حفظ ندارم غزل به جز چشمت

ببين كه چشم بسته برايت ترانه مي خوانم

چقدر دامنه شعر كمتر از عشق

و من چقدر در اين گيج و حيرانم

درست نيست خداحافظي ...

دوباره سلام

چگونه اي ؟

به چه حالي ؟

دگر نمي دانم ...

                                                                              خسرو نفر (بهار)

سكوت خيمه گسسته بود

تاريكي سر به شانه ام نهاده بود

روشنايي مرده بود

در اين تاريكي مي شكفتند گلان

مژده مي اوردند تا كه موج غم و تنهايي برهد از اينجا

چون خواب شيشه شكست

من در روياي خاموش مي دويدم چون نور

تا رسم تا هواي خنك ان شب خيس

كه در ان رعد مي غريد

كه در ان نور در روزنه ي كاه ميرقصيد

تا برهانم مرگ را

تا نيايد به سراغ نور

اين كه نور ميرقصيد

 اين كه تاريكي در كلبه ي ذهنم بازي ميكرد

اين كه پروانه ي خوابم پر زد

همه ي اينها زيباست

ولي مرگ نور چيز ديگري است.

دلنوشته ای از رومیسا